Als ik zelf de zon ben

Klassiek pianist Djuwa Mroivili wil haar succes gebruiken om institutioneel racisme binnen de klassieke muziekwereld te bestrijden. Dan dient zich een buitengewone kans zich aan: Djuwa mag het archief van Het Concertgebouw induiken voor een historisch en artistiek onderzoek. In dit archief vindt zij de zwarte performers van het verleden die gedwongen tentoongesteld werden op het huidige Museumplein. Djuwa wordt zich pijnlijk bewust van haar connectie met hen. Wat betekent dit voor haar als zwarte pianist? Lukt het haar om de baas te blijven van haar succes, kunst en identiteit?